Digitale postduif #25
Schrijf je hier in en krijg iedere dinsdag mooie woorden in je mailbox!
Leven zonder eindresultaat
Deze week vond een woord mij, in plaats van dat ik het woord ergens vond.
Sommige woorden nestelen zich ergens rond je boezem nog voordat je precies begrijpt waarom. Ze laten je hart sneller kloppen, geven je meer adem(ruimte) en verstoppen zich in kamers om op precies het juiste moment tevoorschijn te komen.
Maar er zijn er enkele, en die nemen voor even je hele lijf over. Ze sensibiliseren, verdiepen en verbinden verschillende thema’s met elkaar.
Uitkomstonafhankelijkheid, bleek voor mij zo’n woord.
Het vond mij in een boek over herstellen van chronische klachten (in mijn geval: duizeligheid en hersenmist). Het gaat inmiddels zoveel beter dankzij de stressortherapie die ik volgde (en ook dankzij een kleine bibliotheek aan boeken, therapieën en mijn geliefde lotgenoten in het mindbody-café waar ik ben aangesloten). Maar als er nóg meer herstel mogelijk is, dan zeg ik daar geen nee tegen. En dat is er.
Uitkomstonafhankelijkheid betekent: dingen doen zonder voortdurend te scannen of je klachten meer of minder worden. Niet jezelf forceren maar met mildheid, met kleine stapjes, weer bewegen richting het leven waarvan je dacht dat het misschien niet meer voor jou was.
Los van de uitkomst toch gaan.
Vorige week ben ik gevraagd een Poetry-avond te hosten. Twintig spoken word-artiesten. Een zaal vol vrienden, familie, bekenden. Mensen die komen kijken. En ik als presentatrice.
Mijn eerste reactie?
Nee.
Nee. Nee. Nee.
Dagenlang voelde ik een nee, maar ik kon niet goed voelen of deze nee voortkwam uit niet-willen, intuïtie of angst. Dus stuurde ik een berichtje of ik een week bedenktijd mocht.
Dat mocht.
Een paar dagen later las ik uitkomstonafhankelijkheid. In een totaal andere context, namelijk betreffende het ziek zijn. Maar mijn hoofd maakte meteen de sprong.
Wat als ik deze avond niet hoef te presteren maar gewoon mag spelen? Oefenen? Proberen? Wat als het gewoon een ervaring is?
Los van de uitkomst.
Los van of ik het goed doe.
Los van of ik het uiteindelijk leuk vind.
Los van hoe mijn lichaam reageert.
Los van hoe de dagen erna zullen zijn.
Los van wat anderen ervan vinden.
Uitkomstonafhankelijkheid gaat over loslaten of iets fijn voelt, veilig voelt, goed is. Het succes ligt al besloten in het doen zelf.
Er ontstond een energie in mij waar ik eerst wat wantrouwig naar keek. Alsof het ieder moment zou kunnen omslaan. Maar na drie dagen stuurde ik een appje terug:
Ik doe het!
Eind april sta ik in Theater De Schuur een Poetry avond te presenteren.
Geen Pippi Langkous dit keer, maar een:
“Ik heb het nog nooit gedaan en het maakt niet uit of ik het kan.”
Tot de volgende digitale postduif!
Liefs,
Bo
PS. Ik stond vroeger ook al erg graag op een podium. Hier speel ik Pippi tijdens de mini-playbackshow in ons buurthuis. Ik werd eerste. Moet er toch even bij vermeld worden. Want ook al had ik het al meerdere keren gedaan, ik wist ook dat ik het kon. 😉